7 ویژگی کاربردی اندروید که شاید با آنها آشنا نباشید

تعداد ویژگی های اندروید آن چنان زیاد است که ممکن است بعد از گذشت چندین سال، استفاده که پیشکش، حتی از وجود برخی از آنها بی اطلاع باشید!
با هر نگارش جدیدی که از اندروید عرضه می شود شاهد اضافه شدن قابلیت های جدید به این سیستم عامل هستیم. برخی از این قابلیت ها شیوه انجام کارها و تعامل ما با این سیستم عامل را به طور کلی متحول می کنند، در حالی که برخی دیگر بی سر و صدا کنار گذاشته می شوند. 
در این میان برخی ویژگی ها هم سرنوشتی بینابین دارند؛ نه حذف می شوند و نه تحولی آن چنان که باید و شاید ایجاد می کنند: قابلیت هایی که مفید به نظر می رسند یا روی اعصاب راه می روند و البته رفته رفته به فراموشی سپرده می شوند. از آن جایی که گاهی اوقات این قابلیت ها از دید ما مخفی می مانند، رفته رفته شاهد محو شدن آنها از ذهن خواهیم بود.
این مطلب به نوعی یک یادآور ساده برای شماست: قابلیت هایی مخفی اندروید که در این مطلب به آنها اشاره خواهیم کرد، طی سال های گذشته رفته رفته به این سیستم عامل اضافه شده، همچنان در دسترس بوده و فوق العاده کاربردی اند. بعید نیست بعد از استفاده مشتری ثابت آنها شوید!

۱- جا به جایی سریع بین اپلیکیشن ها
صحبت از یکی از مفیدترین ویژگی هایی است که در طول این سال ها به اندروید اضافه شده و البته کمتر کسی با آن آشناست. قابلیتی شبیه عملکرد دو کلید Alt+Tab در ویندوز که با استفاده از آن می توان بین پنجره های باز شده جا به جا شد؛ این قابلیت در نسخه ۷ اندروید معرفی شد و یکی از میانبرهای محبوب حرفه ای های این سیستم عامل است.
از آن جایی که هیچ نشانه مشخصی که حکایت از اضافه شدن این ویژگی به اندروید داشته باشد در هیچ کجا از سیستم عامل دیده نمی شود، شاید فراموشی شما در مورد عدم استفاده از آن امری کاملا طبیعی باشد (شاید هم به طور کلی از وجود آن بی خبر باشید). اما به هر حال با فرض این که تلفن شما مجهز به اندروید نوقا یا نگارش های جدیدتر است، کافی است روی کلید Overview (آیکن مربعی شکلی که کنار دکمه Back و Home تعبیه شده) دو بار ضربه بزنید تا پنجره های اخیرا باز شده اپلیکیشن پشت سر هم قرار گرفته و امکان جا به جایی راحت بین آنها فراهم شود.
حتی اگر در صفحه Home (صفحه اصلی ابزار) باشید هم از این میانبر برای رفتن به پنجره آخرین اپلیکیشن باز شده می توان استفاده کرد.

۲- امکان سنجاق کردن آیتم های منوی به اشتراک گذاری
یکی دیگر از امکانات کمتر شناخته شده که در دوران نوقا اضافه شد، توانایی ویرایش و شخصی سازی ترتیب اپلیکیشن ها در منوی به اشتراک گذاری اندروید است؛ به این ترتیب می توان مقاصد پر کاربرد را در بالای لیست قرار داد تا دسترسی پیوسته به آنها راحت تر باشد. 
برای ویرایش آیتم های این منو به این ترتیب عمل کنید: ابتدا در اپلیکیشنی مثل مرورگر کروم کار اشتراک گذاری را انجام دهید، و سپس انگشت را روی یکی از مقصدهای لیست (آیتم های موجود در منوی Share) نگه داشته و گزینه Pin که ظاهر می شود را انتخاب کنید. خوشبختانه امکان سنجاق کردن چندین مقصد به اشتراک گذاری هم وجود دارد؛ این آیتم ها بر اساس حروف الفبا در بالای لیست شما نشان داده خواهند شد. 
البته این نکته را مد نظر داشته باشید که همه اپلیکیشن ها از منوی به اشتراک گذاری پیش فرض اندروید استفاده نمی کنند. برای مثال اپلیکیشن Google Photos دارای منوی اختصاصی خود است (که البته این مساله انجام کارهایی خاص مثل ساخت آلبوم های اشتراکی و به اشتراک گذاری مستقیم با سایر کاربران این سرویس را امکان پذیر می کند). در این موارد امکان شخصی سازی وجود نخواهد داشت.
اما خوشبختانه در اکثر اپلیکیشن ها می توان آیتم های دلخواه را در منوی به اشتراک گذاری جا به جا کرد و آنها را در مکان دم دست تری قرار داد؛ قطعا این ویژگی کاربردی لذت به اشتراک گذاری فایل ها را بیشتر و صد البته راحت تر خواهد کرد.

۳- سنجاق کردن صفحه ها
یکی دیگر از ویژگی هایی که از قلم افتاده در سال ۲۰۱۴ و با نگارش پنجم اندروید یعنی آبناب چوبی (لالی پاپ) معرفی شد، سنجاق کردن صفحه (Screen Pinning) است. با به کارگیری این قابلیت می توان یک اپلیکیشن یا پروسه را روی صفحه قفل کرد؛ به این ترتیب قبل از دسترسی به هر جای دیگر از ابزار، باید بتوان آن را آنلاک کرد.
ایده این کار کاملا منطقی است: فرض کنید تلفن خود را برای مدتی کوتاه و برای کاری فوری مثل مشاهده یک سند، چک کردن یک وب سایت یا برقراری یک تماس ضروری، در اختیار یک دوست یا همکار قرار می دهید. کافی است دو ثانیه وقت گذاشته و اپلیکیشنی که قرار است چنین شخصی از آن استفاده نماید را روی صفحه نمایش قفل (اصطلاحا سنجاق پا پین) کنید؛ با این کار وی صرفا قادر به استفاده از این اپلیکیشن خواهد بود و امکان دسترسی به سایر قسمت های ابزار را به هیچ عنوان نخواهد داشت. 
برای استفاده از این ویژگی، ابتدا به قسمت Screen pinning در بخش Security تنظیمات اندروید مراجعه و آن را فعال نمایید. حال روی کلید Overview ضربه بزنید تا پنجره های اپلیکیشن های باز شده پشت سر هم قرار بگیرند.
در تصویر زیر آیکن دایره شکلی که در قسمت پایین و سمت راست صفحه قرار گرفته را مشاهده می کنید که اگر روی آن ضربه بزنید، پنجره به صفحه نمایش سنجاق خواهد شد. برای آنلاک کردن ابزار هم کافی است کلیدهای Overview و Back را با هم نگه دارید؛ با این کار سنجاق شدن پنجره مورد نظر لغو و امکان دسترسی به سایر قسمت های سیستم عامل هم فعال خواهد شد.

۴- شخصی سازی تنظیمات فوری (Quick Settings)
احتمالا شما هم مثل بسیاری دیگر از کاربران از بخش Quick Settings برای انجام سریع تر کارهایی مثل اتصال به یک شبکه وای فای، روشن کردن چراغ ابزار، فعال کردن حالت Do Not Disturb و ... استفاده می کنید. 
البته حدس می زنیم همانند سایر افراد این نکته را فراموش کرده باشید که امکان شخصی سازی بخش Quick Settings و انتخاب میانبرهای دلخواه در آن وجود دارد.
از زمان عرضه اندروید نوقا امکان تغییر چیدمان آیتم های Quick Settings فراهم شده و می توان میانبرهایی که در این منو نمایش داده می شوند را کنترل کرد (برای ویرایش این منو از آیکن مداد استفاده کنید. آیتم هایی که در شش جایگاه اول قرار می گیرند، در قالب ۶ دکمه میانبر اصلی (هنگام پایین کشیدن منو با انگشت) ظاهر خواهند شد).
اما کم و اضافه کردن ساده میانبرها تنها نقطه شروع است: در نوقا می توان آیتم های شخص ثالث را هم به قسمت تنظیمات فوری اضافه کرد. می توان آیتم هایی برای بیدار نگه داشتن صفحه نمایش، فعال کردن ویجت ها، نوشتن یک یادداشت سریع و ارسال آن به مکان مورد نظر هم استفاده کرد. آیتم هایی برای نمایش آب و هوا و کنترل هوشمند نور هم وجود دارد. ضمنا اپلیکیشن های مختلفی هم عرضه شده که بسته های ابزارهای مختلف اندروید و سایر عملکردهای مرتبط با اپلیکیشن ها را به صورت یک جا در قسمت تنظیمات فوری ارائه می دهند.
گزینه هایی که در این قسمت ارائه می شود عملا نامحدودند. تنها کاری که باید انجام دهید، عدم فراموش کردن استفاده از این ویژگی عالی اندروید است.

۵- امکان مشاهده همزمان دو برگه در مرورگر کروم
در نگاه اول شاید حالت تقسیم صفحه نمایش (Split Screen) اندروید آن هم برای تلفن های هوشمند که صفحه نمایش بزرگی ندارند، چندان کاربردی به نظر نرسد اما این ویژگی در بعضی موقعیت های خاص فوق العاده مفید خواهد بود: توانایی مشاهده همزمان دو برگه در مرورگر کروم بر روی صفحه نمایش.
با فرض بر این که شما تلفنی در اختیار دارید که حالت تقسیم صفحه نمایش اندروید روی آن فعال است، مرورگر کروم را باز، روی کلید Overview ابزار ضربه زده و آن را نگه دارید تا پروسه شروع شود. بعد از تقسیم صفحه نمایش به دو قسمت، روی آیکن منو که در سمت بالا و سمت راست پنجره کروم قرار دارد ضربه زده و گزینه Move to other window را بزنید. با این کار، برگه کنونی به سمت دیگر صفحه نمایش رفته و اجازه باز شدن برگه ای جدید در کنار برگه قبلی فراهم می شود.
این کار را از طریق نگه داشتن انگشت روی یک لینک و انتخاب گزینه ای برای باز شدن در پنجره ای دیگر هم می توان انجام داد.
دو برگه که به راحتی کنار یکدیگر قرار گرفته و وب گردی را برای شما راحت تر و هدفمندتر می کنند. چه چیزی بهتر از این؟

۶- تعریف قوانین برای ویژگی Do Not Disturb
امیدواریم دیگر مثل گذشته هنگام خواب یا زمانی که قصد شرکت در یک جلسه را دارید، به صورت دستی اقدام به بی صدا کردن تلفن نکنید! از زمان عرضه نگارش نوقا، اندروید مجهز به قابلیتی شده که با استفاده از آن، این کار به صورت خودکار انجام می شود؛ البته مشروط بر این که از وجود این ویژگی با خبر بوده و ضمنا تنظیمات آن را هم فعال کرده باشید.
ابتدا به بخش Sound در تنظیمات سیستم مراجعه کنید. گزینه ای به نام Do Not Disturb خواهید دید؛ روی آن ضربه بزنید. با این کار شاهد لیستی از قوانین خودکار خواهید بود که توسط آنها می توان رفتار تلفن در ساعت ها و موقعیت های مشخص را شخصی سازی کرد.
بعد از تعیین قوانین دلخواه بر حسب نیازهای مختلف آنها را فعال کنید و از داشتن یک همراه خوب که می داند در موقعیت های متفاوت چگونه رفتار کند، لذت ببرید!

۷- کانال های اعلان
این ویژگی مختص کاربرانی است که ابزارهای آنها مجهز به نگارش اوریو است. از آن جایی که این قابلیت فوق العاده کاربردی است حیف است از آن چشم پوشی کنیم.
سیستم کانال های اعلان اوریو به شما اجازه می دهد کنترل همه جانبه ای روی چگونگی و زمان نمایش اعلان ها از طرف اپلیکیشن ها داشته باشید. قطعا وجود این قابلیت کاربردی زندگی دیجیتال دوستداران اندورید را ساده تر خواهد کرد.
اگر کاربر اوریو هستید اما هنوز از این ویژگی استفاده نکرده اید (شاید هم یک بار به آن سرک کشیده اید و دیگر آن را امتحان نکرده اید)، بهتر است وقت گذاشته و مدتی را صرف سر و کله زدن با آن کنید. مطمئن باشید ارزش دارد برای کارآمدی بیشتر تلفن، چند دقیقه ای را صرف پیکربندی این قابلیت اندروید کنید. 
امیدواریم آشنایی با این ویژگی ها شما  را در امر استفاده بهینه تر از ابزارهای اندرویدی یاری نماید.

منبع مقاله

اپلیکیشنی که موبایل شما را به یک دروغ سنج تبدیل خواهد کرد

پژوهشگران راهی برای تبدیل تلفن شما به یک دروغ سنج پیدا کرده اند. به زودی یک الگوریتم یادگیری ماشینی جدید، بلوف زدن شما در تعاملات دیجیتال را تشخیص خواهد داد.
یک الگوریتم یادگیری ماشینی جدید توسط دانشمندان علوم کامپیوتر دانشگاه کپنهاگن توسعه داده شده که از طریق تجزیه و تحلیل نحوه سوایپ (Swipe) یا ضربه زدن در تلفن های هوشمند، قادر به تشخیص صداقت یا دروغگویی کاربر است. طبق داده های منتشر شده در این پژوهش، عکس العمل های غیرصادقانه در مقایسه با واکنش های صادقانه اغلب مدت زمان بیشتری طول کشیده و نیازمند حرکات بیشتر دست هستند.
این الگوریتم که Veritaps نام گرفته در زمان وارد شدن (نوشتن) اظهار نظرات صادقانه در تلفن های هوشمند، یک تیک سبز رنگ نشان داده (حاکی از صادقانه بودن پیام فرد ارسال کننده) و اظهارات مشکوک و تردید آمیز را با یک علامت سوال قرمز رنگ (به تعبیری دروغ گفتن فرستنده پیام)، نشانه گذاری می کند. این اپلیکیشن به دریافت کنندگان پیام های مشکوک، امکان درخواست اطلاعات بیشتر از ارسال کننده را می دهد؛ به عبارت دیگر زمانی که احساس می کنید ارسال کننده پیام در حال دروغگویی، بلوف زدن یا دادن اطلاعات نادرست است با استفاده از قابلیت اپلکیشن، می توان درخواست ارسال توضیحات بیشتر را به وی ارائه داد. این اپلیکیشن آزمایشی روی تلفن های اندرویدی اجرا شده و در حال حاضر به صورت عمومی ارائه نشده است.
یکی از مشارکت کنندگان این پژوهش به نام «اسکه ماتلسن» می گوید، توانایی الگوریتم برای شناسایی دروغ ها، در حد و اندازه دستگاه های دروغ سنج (پلی گراف) است. هر چند این اپلیکیشن محدودیت هایی داشته و نباید در دادگاه ها یا سایر محیط های سطح بالا و حساس از آن استفاده کرد.

انسان ها همواره مجذوب ایده تشخیص دروغ ها بوده و دهه های متمادی است که سعی در ساخت ابزاری بدون نقص برای این منظور هستند. بسیاری از افراد و دولت ها با مقاصد گوناگون همچنان به دنبال تولید چنین دستگاهی هستند. تا به امروز پلی گراف دقیق ترین دستگاهی است که برای سنجش حقیقت گویی ساخته شده اما انتقادات زیادی به دقت آن وارد است چرا که ساخت آن به سال 1921 میلادی بر می گردد.
فناوری های قرن 21 سعی در ارائه راهکارهایی به روز در این حوزه داشته و البته تمام آنها تا حدی به واکنش بدن به دروغگویی تکیه کرده اند. برای مثال شرکت Converus یک آزمون طراحی نموده که صداقت را توسط تغییرات ظریف چشمان فرد می سنجد مثل گشاد شدن مردمک چشم یا تعداد چشمک زدن ها. طبق اظهارات شرکت، میزان دقت این سیستم که EyeDetect نام گرفته 86 درصد است. این تکنولوژی قرار نیست جایگزین پلی گراف ها شود اما می توان از آن به عنوان یک ابزار مکمل برای تشخیص دروغگویی افراد استفاده نمود.

شرکت NuraLogix، واقع در تورنتو، هم از یک دوربین ویدئویی معمولی –همانند دوربینی که در تلفن های همراه یا روی لپ تاپ ها می بینیم- برای دریافت و تشخیص تغییرات جریان خون در چهره افراد استفاده می کند. این تکنولوژی Transdermal Optical Imaging نام گرفته و مجموعه ای از الگوریتم های یادگیری ماشینی را به منظور تشخیص مواردی مثل ضربان قلب و فشار خون، به کار می گیرد. دکتر «کانگ لی»، مدیر ارشد علمی شرکت می گوید افراد قادر به کنترل این واکنش های فیزیولوژیکی نیستند و به همین خاطر دروغگویی را با سنجش این موارد به راحتی می توان تشخیص داد.
طبق گفته های دکتر لی، شرکت از این تکنولوژی برای توسعه اپلیکیشنی که قادر به پایش سلامت فیزیکی و روانی افراد است استفاده خواهد کرد. این اپلیکیشن در حال طی مراحل آزمایشی برای استفاده روی آیفون است. کافی است تنها 30 ثانیه به تلفن نگاه کنید تا میزان استرس، ضربان قلب و فشار خون شما اندازه گیری شود. به گفته وی این توانایی ها را به سادگی می توان در یک اپلیکیشن تشخیص دروغ هم به کار گرفت.
دکتر لی در آخر اضافه می کند: ”یادگیری ماشینی و یادگیری عمیق این امکان را فراهم می کنند که درک و فهم ما از الگوهای دروغگویی و راست گویی بهبود چشمگیری یابد. بدون شک این امر منجر به تحولی عظیم در این حوزه خواهد شد.“

تلفن ها چگونه دروغگویی ما را تشخیص خواهند داد؟
محققان الگوریتم Veritaps به منظور اندازه گیری چگونگی تاثیر دروغگویی روی واکنش ها و نحوه استفاده افراد از ابزارهای سیار، سه پژوهش جداگانه انجام دادند. یافته های آنها نشان می دهد دروغگوها قبل از نوشتن پاسخ، مدتی مکث می کنند.
در یکی از پژوهش ها از شرکت کنندگان خواسته شد درباره رنگ صفحه نمایش تلفن های همراه خود، حقیقت یا دروغ را بگویند. دروغگوها هنگام پاسخگویی زمان بیشتری صرف کردند.
در آزمایشی دیگر، بعد از دادن مقداری پول به یک شخص از وی خواسته شد آن را با نفر دوم تقسیم نماید. نتیجه: زمانی که فرصت دروغگویی درباره مبلغ دریافت شده فراهم باشد، معمولا افراد زمان بیشتری صرف نوشتن مبلغ بخشیده شده به دیگری می کنند؛‌ به عبارت دیگر زمانی که به افراد گفته شد می توانند در مورد میزان پول تقسیم شده با دیگران دروغ بگویند، هنگام نوشتن مبلغ مدت زمان بیشتری را صرف فکر کردن و تصمیم گیری نمودند.
در پژوهش آخر، از افراد خواسته شد در یک بازی تاس موبایل شرکت کنند. شرکت کنندگان ترغیب به دروغگویی نشدند اما با توجه به امتیاز کسب شده در بازی که خودشان گزارش می کردند به آنها پاداش داده می شد؛ به این ترتیب آنها به طور نامحسوس به دروغگویی سوق داده می شدند. پژوهشگران متوجه شدند شرکت کنندگان در بازی هنگام ثبت امتیازات صادقانه، ضربات بیشتری به مرکز صفحه نمایش تلفن زده و البته هنگام لمس، میزان فشار انگشتان هم بالا بوده است. از سوی دیگر بازیکنان متقلب در مقایسه با بازیکنان راستگو، از حرکات دست بیشتری استفاده کرده اند.

پژوهشگران می گویند ممکن است بتوان الگوریتم Veritaps را در مواردی مثل درخواست بازگشت مازاد پرداختی مالیات، دعاوی بیمه و وب سایت های خرید و فروش آنلاین به کار گرفت. برای مثال، از این الگوریتم می توان برای سنجش میزان صحت اطلاعات درج شده درباره خودرویی که در وب سایت Craiglist برای فروش آگهی شده، استفاده نمود؛ و همچنین برای نشانه گذاری گزارش های مالیاتی فریبکارانه و یا صحت سنجی دعاوی بیمه ای. ضمنا پژوهشگران معتقدند Veritaps به نوعی روی رشد فردی کاربران نیز تاثیر مثبت خواهد داشت؛ برای مثال اپلیکیشن می تواند به کاربران بگوید در زمان لغو یک قرار ملاقات شخصی (و آوردن یک بهانه واهی و بی اساس) با مربی یا پزشک و ...، در حال دروغگویی هستند و بهتر است این کار را ترک کنند.
البته ابزارهای دروغ سنج مبتنی بر موبایل، موجب مطرح شدن مسائل اخلاقی متعددی می شوند. دکتر لی، مدیر ارشد علمی شرکت NuraLogix نگرانی هایی در مورد تجاوز به حریم خصوصی کاربران داشته و احتمال می دهد داده های شخصی افراد مثل میزان ضربان قلب و فشار خون، توسط شرکت های مختلف جمع آوری شوند. ماتلسن هم می گوید Veritaps یا الگوریتم های مشابه در صورت کشف پیام های مشکوک (که حاوی اطلاعات احتمالا دروغ هستند) ممکن است موجب بروز اختلاف و حتی جدایی میان دوستان شوند؛ به عبارت دیگر دوستان به یکدیگر شک کرده و دیوار اعتماد بین آنها فرو می ریزد. بعید نیست استفاده از چنین الگوریتم هایی منجر به بالا رفتن بدگمانی های غیر قابل توجیه نسبت به تراکنش های آنلاین هم شود. از این، در پژوهش Veritaps هشدار داده شده که نتایج این الگوریتم ها در مورد تشخیص دروغ ها نباید قطعی تلقی شوند و بلکه بهتر است از آنها به عنوان هشداری برای بررسی صحت و سقم اطلاعات و پیام های مشکوک استفاده کرد.
ماتلسن اضافه می کند: ”پیش بینی عدم استفاده مناسب از این الگوریتم در آینده کار چندان دشواری نیست. به نظر ما این الگوریتم وظیفه اثبات دروغگویی را نداشته و بیشتر مناسب حقیقت یابی است چرا که با استفاده از آن می توان تعاملات انجام شده با یک شخص را راستی آزمایی کرد.“
چه خوب بد و چه بد به نظر می رسد تلفن های همراه به زودی آن چنان باهوش خواهند شد که حقایق ناگفته و صد البته دروغ های زیرکانه ما را تشخیص خواهند داد.

منبع مقاله

تا دیر نشده فکری به حال گذرواژه های خود بکنید

متاسفانه میلیون ها نفر از کاربران همچنان از گذرواژه های فوق العاده ضعیف استفاده می کنند. این کار نادرست باید متوقف شود. وقت آن رسیده که آستین همت بالا زده و عزم تان برای متحول کردن سیاست های شخصی در به کارگیری گذرواژه را جزم کنید. 
از کجا می دانیم گذرواژه ضعیفی انتخاب کرده اید؟!

آیا ما از وضعیت گذرواژه های شما به طور خاص اطلاع داریم؟ قطعا جواب منفی است. بعید نیست شما یکی از معدود افرادی باشید که به اهمیت انتخاب گذرواژه مطمئن آگاه بوده و به طور کلی سیاست های امنیتی را برای حفظ حریم شخصی به خوبی رعایت می کنید (اگر این طور است که واقعا خوش به حال تان!). آیا اطلاعاتی کلی درباره وضعیت استفاده از گذرواژه ها توسط کاربران داریم؟ جواب مثبت است.
اما این اطلاعات را از کجا کسب کرده ایم؟ شرکت هایی متعددی اقدام به جمع آوری زباله های گذرواژه های هک شده شرکت ها و سازمان ها که متاسفانه هر سال رخ می دهند کرده و سپس آنها را تجزیه و تحلیل می کنند. معمولا این زباله ها شامل صدها هزار یا میلیون ها گذرواژه بوده و تصویری جامع از انواع گذرواژه استفاده شده توسط کاربران ارائه می دهند (و این که آیا کاربران در انتخاب گذرواژه دقت کافی را داشته اند یا خیر).
یکی از این شرکت ها به نام Splash Data (سازنده ابزار مدیریت گذرواژه SplashData و سیستم مدیریت گذرواژه سازمانی TeamID)، از سال ۲۰۱۱ شروع به جمع آوری و انتشار لیست رایج ترین گذرواژه های استفاده شده توسط کاربران کرده است. ۱۰ گذرواژه برتر هر سال را انتخاب و در قالب  یک جدول برای شما آماده کرده ایم:

درست متوجه شدید: محبوب ترین گذرواژه های ۷ سال گذشته عبارت های ”password“ و ”123456“ هستند. در هیچ کدام از مدخل هایی که در جدول مشاهده می کنید کوچک ترین تلاشی برای انتخاب گذرواژه ای خوب نشده و بهتر است بگوییم که این عبارت ها نشان دهنده تنبلی محض کاربران هستند. بدتر از همه این که با گذشت این همه سال شاهد هیچ گونه بهبودی هم نیستیم. فقط جالب اینجاست که حداقل اژدها (عبارت dragon در سال ۲۰۱۴) توانسته آبروداری کرده و از میمون (عبارت monkey در سال ۲۰۱۲) سبقت بگیرد!
با توجه به آمار گسترده سرقت داده ها از سال ۲۰۱۱ به این سو، طبیعتا انتظار دارید حداقل شاهد اندکی بهبود در پروسه انتخاب گذرواژه باشید. اما همان طور که مشخص است میلیون ها کاربر همچنان از گذرواژه های بسیار ساده ای استفاده می کنند که حتی برای نفوذ به آنها نیازمند استفاده از ابزارهای پیشرفته نیست؛ کافی است اندکی صبر و حوصله به خرج داده و آنها را حدس بزنید.
شاید با مشاهده این لیست ها به خود افتخار کنید زیرا حداقل شما از چنین گذرواژه بسیار ساده ای استفاده نمی کنید اما آیا واقعا عبارت های انتخابی شما وضعیتی بهتر دارند؟ قبل از خوشحال و مغرور شدن بهتر است نگاهی به اصول امنیتی انتخاب گذرواژه داشته باشیم. شاید شما هم آن قدرها که فکر می کنید محتاط نیستید!

شاخصه های یک گذرواژه خوب چیست؟
قوانین انتخاب یک گذرواژه مناسب چندان پیچیده نیستند و البته با گذر زمان هم تغییر چندانی نکرده اند اما با این وجود تعداد بسیار کمی از کاربران صادقانه آنها را دنبال می کنند. در ادامه برخی از مهم ترین قوانین را بررسی خواهیم کرد:
طول مناسب. گذرواژه های خوب طولانی هستند. به عنوان یک قانون کلی هر چه گذرواژه طولانی تر باشد، شکستن آن با استفاده از روش های حمله Brute Force و دیکشنری دشوارتر خواهد شد (و البته طبیعتا حدس زدن آن هم بسیار مشکل تر می شود). باید همیشه از حداقل طول ممکن که برای گذرواژه پیشنهاد شده، بالاتر بروید. اگر یک وب سایت حداقل طول ممکن را ۶ کاراکتر تعیین کرده، شما کاراکترهای بیشتری انتخاب کنید. 
پیچیدگی. اجتناب از انتخاب واژه های ساده قانون دیگری است که باید رعایت کنید. از انتخاب واژه های به کار رفته در فرهنگ های لغت، نام مکان های مختلف و سایر اسامی معمول پرهیز کنید. نام میانی یا نام مستعارتان، نام حیوانات خانگی تان، اسامی استان ها، نام موسیقیدانان معروف و .... همه و همه عبارت هایی بسیار ضعیف بوده و به قریب به یقین در فایل های آماده ای که خرابکاران برای هک حساب های کاربری از آنها استفاده می کنند، قرار دارند. اگر از چنین واژه هایی برای گذرواژه استفاده می کنید، برای مثال کلمات dog، house یا blue، بهتر است حداقل ۴ لغت انتخاب کنید تا حداقل شانس هک شدن گذرواژه از طریق حملات Brute Force کاهش یابد. مثلا چنین عبارتی را به کار ببرید: MyDog$HouseIsBlue.
منحصر به فرد بودن. شاید بتوان گفت این مورد مهم ترین اصل در انتخاب گذرواژه است و البته بسیاری از کاربران کم ترین توجهی به آن ندارند. آن چه که از داشتن یک گذرواژه خوب مهم تر است، استفاده از گذرواژه های متفاوت برای هر وب سایتی است که در آن ثبت نام کرده اید. ممکن است شما بهترین گذرواژه جهان را داشته باشید؛ گذرواژه ای آن چنان عالی که حتی یک سوپر کامپیوتر برای شکستن آن باید چند دهه تلاش کند، اما اگر کل سیستم یک شرکت هک شده و هکرها بعد از کشف متوجه شوند با استفاده از این گذرواژه قادر به دسترسی به تمام کامپیوترها خواهند بود، فاجعه ای سنگین رخ خواهد داد. 
هر قدر هم که تلاش کنیم نمی توانیم حق این مطلب را به خوبی ادا کنیم. اگر از یک گذرواژه تکراری در چندین وب سایت استفاده نمایید و یکی از آن سایت ها هک شود، خرابکاران احتمالا فرصت نفوذ و ورود به حساب های شما در سایر وب سایت ها را خواهند یافت. اگر یک گذرواژه مشترک را برای چند وب سایت تعریف نمایید و این گذرواژه را برای حساب ایمیل تان انتخاب کرده باشید، باید به شما یک خسته نباشید جانانه گفت! با این کار نه تنها آدرس ایمیل شخصی تان به خطر خواهد افتاد بلکه هکرها فرصت بازنشانی گذرواژه سایر حساب ها را هم پیدا خواهند کرد. تصور کنید کلید منزل و کلیدهای تک تک اتاق ها را به سارقان تقدیم کنید! چه اتفاقی خواهد افتاد؟
با این اوصاف و تفاسیر بعید نیست هم اکنون در حال تمسخر ایده مطرح شده از سوی ما در مورد رعایت نکات امنیتی ساده اشاره شده در بالا باشید. یک گذرواژه طولانی، پیچیده و منحصر به فرد برای همه سایت هایی که در آنها عضو هستید؟ اما تعداد سایت ها بسیار زیاد است! چگونه می توان ۱۰۰ گذرواژه مختلف برای همه تعریف کرد، آنها را به خاطر سپرد و در مواقع مورد نیاز به یاد آورد؟! در اینجا به گام بعدی در رعایت اصول به کارگیری گذرواژه ها می رسیم: استفاده از ابزارهای مدیریت گذرواژه.

گریزی از ابزارهای مدیریت گذرواژه نیست
تا چند سال پیش صرفا مجبور به حفظ چند گذرواژه در حافظه بودید. برای مثال اطلاعات ورود به کامپیوتر منزل یا محل کار، همچنین اطلاعات حساب های کاربری تان در سایت های خرید (مثل آمازون یا eBay) و البته گذرواژه های حساب های بانکی. با توجه به تعداد کم گذرواژه ها، انتخاب عبارت هایی پیچیده و به خاطر سپاری و یادآوری آنها کار چندان دشواری نبود.
هر چند در حال حاضر شرایط تغییر کرده است. گسترش خدمات آنلاین برای هر کاری، از پرداخت صورتحساب ها، خرید، ثبت محصول، به روز رسانی نرم افزارها و ... باعث شده کاربران با دشواری های بسیاری در زمینه مدیریت اطلاعات حساب های کاربری مواجه شوند. ممکن است در بعضی موارد تعداد حساب های کاربری از ۱۰۰ عدد هم بیشتر شود (برای مثال شخصا مجموعه ای بیش از ۳۰۰ نام کاربری/ گذرواژه دارم!). قطعا هیچ کس توان مدیریت این همه نام کاربری و گذرواژه را ندارد. حتی کسانی را می شناسم که تعداد زیادی (شاید کمی بیشتر از ده تا) نام کاربری و گذرواژه به حافظه سپرده اند اما با این وجود گاهی اوقات آنها را فراموش می کنند (برای مثال هنگام استفاده از گذرواژه ممکن است با خود بگویند گذرواژه ام monkey بود یا monkey1؟ یا این که: حرف M را بزرگ نوشته بودم یا خیر؟! اه، بهتر است گذرواژه را ریست کنم!).
در عصر حاضر استفاده از ابزارهای مدیریت گذرواژه قدرتمند کاملا ضروری است. این ابزارها تمام دردسرهای مرتبط با مدیریت گذرواژه را از بین می برند. با استفاده از ابزاری مثل LastPass به سادگی می توان برای تمام وب سایت ها اقدام به ساخت گذرواژه های پیچیده و منحصر به فرد کرد و در مواقع مورد نیاز بدون کمترین زحمت آنها را استفاده نمود. در حقیقت یک ابزار قدرتمند مدیریت گذرواژه باید بتواند هم روی کامپیوتر و هم روی ابزارهای سیار شما عمل کرده و به طور خودکار و بدون نیاز به دست به کلید شدن کاربر و تایپ گذرواژه ، او را وارد وب سایت های مورد نظر کند. چه کسی مخالف راحتی و امنیت بیشتر است؟!
با توجه به تعداد بسیار زیاد اطلاعات ورودی که باید مدیریت کنیم، افزایش سرقت داده ها، و بروز مشکلات متعدد به واسطه استفاده مجدد از گذرواژه های تکراری (خصوصا برای وب سایت های حساس)، هیچ بهانه ای برای عدم استفاده از ابزارهای مدیریت گذرواژه به منظور ساخت و نگهداری گذر واژه های پیچیده باقی نمی ماند. البته در مطلبی دیگر اقدام به معرفی پنج ابزار برتر مدیریت گذرواژه کرده ایم که از اینجا قابل دسترس می باشد.

فعال سازی احراز هویت دو مرحله ای را فراموش نکنید
امیدوارم تا به این جا شما را برای نصب یک ابزار مدیریت گذرواژه به منظور ایجاد گذرواژه های منحصر به فرد و پیچیده برای همه وب سایت ها قانع کرده باشیم. اما یک گام نهایی برای نهایی کردن امنیت گذرواژه باقی مانده که اکیدا توصیه می کنیم انجام آن را پشت گوش نیندازید: فعال کردن احراز هویت دو مرحله ای. 
احراز هویت دو مرحله ای بسیار ساده است: در این روش برای ورود به یک وب سایت نیازمند دو شیوه متفاوت خواهید بود. حسابی که تنها یک گذرواژه دارد، صرفا از یک روش احراز هویت استفاده می کند: برای دسترسی به آن کافی است گذر واژه را وارد کنید. حسابی که از دو روش احراز هویت استفاده می کند نیازمند دو چیز خواهد بود: ابتدا تایپ گذرواژه و سپس وارد کردن یک کد دیجیتالی ۶ رقمی که شرکت به تلفن هوشمند یا تبلت شما ارسال می کند. به این ترتیب نفوذ به حساب کاربری شما فوق العاده دشوارتر خواهد شد. حتی اگر گذرواژه شما به واسطه نفوذ و هک افشا شود خرابکاران قادر به ورود به حساب شما نخواهند شد، چرا که به تلفن یا تبلت شما دسترسی ندارند. 
خوشبختانه احراز هویت دو مرحله ای در وب سایت های بانکی، خرده فروش های بزرگ (مثل آمازون)، و البته در سایت های ارائه دهنده خدمات امنیتی مثل LastPass، رایج شده است. اگر سرویسی که در حال استفاده از آن هستید قابلیت احراز هویت دو مرحله ای ارائه می دهد، دلیلی برای عدم فعال کردن آن ندارید. حداقل کاری که باید انجام دهید فعال کردن روش احراز هویت دو مرحله ای در سایت ها و خدماتی است که اگر به آنها نفوذ شود، زحمت بسیار زیادی برای شما ایجاد خواهد شد یا با ریسک سرقت اطلاعات هویتی مواجه می شوید (مثل اطلاعات بانکی یا داده های ابزار مدیریت گذرواژه).

نتیجه گیری
شاید دنبال کردن و اعمال اصول صحیح انتخاب گذرواژه کار جذاب و لذت بخشی نباشد اما امری است کاملا ضروری. اجازه ندهید امسال هم تفاوتی با سال قبل نداشته و در حالی که با خود نجوا می کنید، ”باید استفاده از این گذرواژه مشترک برای همه سایت ها را متوقف کنم“، باز هم همان گذرواژه همیشگی را برای ورود به حساب ایمیل و حساب بانکی تایپ نمایید. سال آینده که باز هم خرابکاران خبر از نفوذهای خود داده و وب سایت هم اقدام به انتشار لیست بدترین گذرواژه های سال کردند، نباید آب در دل شما تکان بخورد. از این پس به خودتان قول دهید تمام گذرواژه های شما حداقل سه ویژگی لازم را داشته باشند: طول مناسب، پیچیدگی و منحصر به فرد بودن.

منبع مقاله

تشویق وب سایت‌ها به حذف گذرواژه توسط گوگل و مایکروسافت

گوگل و مایکروسافت در کنفرانس RSA نشان دادند که وب سایت ها چگونه می توانند با به کارگیری تلفن های هوشمند اندرویدی و کامپیوترهای مجهز به ویندوز، اقدام به پیاده سازی سیستم های ورود (لاگین) بی نیاز از گذرواژه کنند.
وقت آن رسیده که با گذرواژه ها خداحافظی کنیم. در آینده ای نزدیک بزرگ ترین وب سایت های جهان به لطف تلاش های گوگل و مایکروسافت می توانند گذرواژه ها را با حسگر اثر انگشت یا تشخیص چهره جایگزین کنند.
این دو شرکت در کنفرانس امنیتی RSA که جمعه گذشته در سانفرانسیسکو برگزار شد، نتیجه تلاش های خود برای کمک به پلتفرم های اینترنتی در زمینه حذف گذرواژه ها و استفاده از تلفن های هوشمند اندرویدی و کامپیوترهای مجهز به ویندوز برای احراز هویت کاربران را در معرض دید عموم گذاشتند.
قصد خرید آنلاین محصولات یا خدمات را دارید؟ گوگل راهی ابداع کرده که از طریق حسگر اثر انگشت تعبیه شده در تلفن های اندرویدی، امکان ورود به حساب کاربران سرویس پی پال را فراهم می کند. دیگر برای تائید خرید نیازی به وارد کردن گذرواژه نیست. کافی است اثر انگشت را اسکن کنید و تمام: سرویس پی پال اجازه ورود را به شما خواهد داد.
همین کار را در کامپیوترها هم می توان انجام داد اما به جای اثر انگشت، چهره شما اسکن خواهد شد. مایکروسافت هم در کنفرانس RSA اقدام به نمایش دمویی از چگونگی عملکرد قابلیت Windows Hello در استفاده از وب کم کامپیوتر برای خواندن ویژگی های چهره به منظور دسترسی به حساب کاربری پی پال کرد.
فناوری های اسکن اثر انگشت و تشخیص چهره پدیده های جدیدی نیستند اما امکان ورود به وب سایت های مورد علاقه با استفاده از این دو، ابتکاری نو و خلاقانه است. گوگل و مایکروسافت اعضای پیمان FIDO هستند. FIDO نقش بسیار مهمی در تشویق صنایع فناوری به رها کردن گذرواژه ها و استفاده از راهکارهای ساده تر و ایمن تر برای ورود و دسترسی به حساب های کاربری بازی می کند.
«برت مک داول»، مدیر اجرایی پیمان FIDO در این رابطه می گوید، ”همه می دانیم که گذرواژه ها تبدیل به مشکلی بزرگ شده اند.“ آمار و ارقام حکایت از آن دارد که در سال ۲۰۱۶، ۸۱ درصد از داده های سرقت شده شامل گذرواژه ها ضعیف یا سرقت شده ای است که هکرها به آنها دسترسی پیدا کرده اند.

مک داول اضافه می کند: ”ما در زمینه استفاده از گذرواژه ها هم مشکل داریم. گذرواژه ها دست و پا گیرند و به خاطر سپاری و یادآوری آنها هم دشوار است.“ این کارگروه مشترک برای حل مشکل دست به طراحی و پیاده سازی استانداردی جدید به نام FIDO 2.0، برای سیستم های ورود زده است. در این استاندارد گذرواژه ها در ابزارهایی مثل تلفن های هوشمند و کامپیوترها به طور کلی کنار گذاشته شده و برای ورود به حساب های کاربری آنلاین، ویژگی های بیومتریک اشخاص به کار گرفته می شوند.
اما این استاندارد چگونه عمل می کند؟ ابتدا ابزار (تلفن هوشمند یا کامپیوتر) برای تائید هویت کاربر، اثر انگشت یا چهره وی را اسکن می کند. بعد از این یک کلید خصوصی منحصر به فرد تولید خواهد شد که قادر به باز کردن حساب اینترنتی مورد نظر کاربر است. یکی از مزایای بزرگ این استاندارد در مقایسه با سیستم های گذرواژه این است که وب سایت ها به هیچ عنوان قادر به مشاهده کلید خصوصی کاربر نبوده و حتی امکان ذخیره سازی آن را هم ندارند. وب سایت ها صرفا یک به اصطلاح ”چالش“ دیجیتال ایجاد کرده که کلید خصوصی کاربر قادر به امضای آن بوده و نهایتا امکان دسترسی به حساب کاربری برای وی فراهم می شود.
مایکروسافت و گوگل با تمام توان به دنبال سازگار کردن هر چه بیشتر محصولات خود با استاندارد FIDO 2.0 هستند. این دو شرکت در حال آماده سازی و اضافه کردن فناوری های احراز هویت به مرورگرهای اینترنتی شان هستند. اخیرا مایکروسافت اعلام کرده که نگارش بعدی ویندوز ۱۰ با این استاندارد سازگار خواهد بود.

شرکت نرم افزاری Nok Nok Labs، یکی از اعضای پیمان FIDO، برای رواج هر چه بیشتر استاندارد FIDO 2.0، به کلیه شرکت ها در زمینه انتقال پلتفرم ها به سیستم های ورود بی نیاز از گذرواژه، کمک های گسترده ای می کند.
فناوری هایی که در کنفرانس RSA نمایش داده شدند هنوز مراحل قبل از تولید را طی می کنند اما مک داول معتقد است ۲۰۱۹، سالی بزرگ برای سازگار شدن اکثر وب سایت ها با استاندارد FIDO 2.0 خواهد بود.

منبع خبر

خداحافظی با رمزعبورها! دسترسی امن به حساب های کاربری با روش احراز هویت بیومتریک

قطعا همه ما از به خاطر سپاری رمزعبورهای دشواری که مجبوریم برای همه وب سایت ها به صورت جداگانه تعریف نماییم خسته ایم، این طور نیست؟ بعید نیست برای کمتر کردن دردسر به یادسپاری رمزهای عبور هم اقدام به استفاده از یک عبارت تکراری برای همه حساب هایتان کنید (به هیچ وجه پیشنهاد نمی شود!)، اما احتمال می دهید دیر یا زود یکی از حساب ها هک و امنیت سایر آنها به خطر بیفتد. خوشبختانه در آینده ای نزدیک تمام این نگرانی ها برطرف خواهند شد چرا که به لطف ورود یک استاندارد جدید، قادر به استفاده از روش احراز هویت بیومتریک خواهیم بود. این استاندارد را می توان به طور کلی جایگزین استفاده از رمزعبور نمود یا برای افزایش ضریب امنیت حساب، آن را در کنار رمزعبورها به کار گرفت.
API جدید که WebAuthn نام گرفته این امکان را فراهم می کند که با استفاده از شاخصه های بیومتریک مثل اثر انگشت و اسکن چهره، به کارگیری کلیدهای USB یا ابزارهای سیار وارد وب سایت ها شوید. اولین مرورگری که از این API جدید پشتیبانی خواهد کرد موزیلا فایرفاکس است و کروم گوگل و اج مایکروسافت هم به زودی با آن سازگار خواهند شد. هنوز هیچ اطلاعاتی در مورد تمایل اپل برای پیوستن به این پروژه مهم و هماهنگ سازی مرورگر سافاری با آن منتشر نشده اما بعید نیست تا چندی دیگر شاهد ابزار تمایل این شرکت باشیم. در حال حاضر اپل از تکنیک های پیشرفته اسکن بیومتریک در قابلیت Face ID استفاده می کند و از سوی دیگر تامین امنیت کاربران دغدغه ای نیست که بتوان به سادگی از کنار آن گذشت؛ پس قریب به یقین اپل هم از این استاندارد جدید استقبال خواهد کرد.

به خاطر داشته باشید استاندارد جدید فعلا در مرحله بازبینی قرار داشته و هنوز به طور رسمی قبول نشده است. هر چند رغبت مرورگرهای رایج برای استفاده از آن نوید بخش خبرهای خوبی است و احتمالا در آینده ای نزدیک شاهد استفاده گسترده از این استاندارد خواهیم بود.

منبع خبر